Hoe ga je om met de voorbereidingen bij een behandeling of opname?
Elke autist heeft een andere benadering en alleen het benoemen dat je autisme hebt is volgens ons niet voldoende.
Het is heel belangrijk om vooraf de wie, wat, waar, waarom en hoe vragen te beantwoorden.
Het is begrijpelijk dat niet alle artsen en verpleegkundigen op de hoogte zijn hoe mensen met autisme te benaderen en te behandelen.
Ik heb ooit geleerd dat als mensen met autisme iets niet kunnen uitdrukken als je het niet kunt tekenen.
Voorbeeld: dan kun je ZO naar huis?????? ZO??? Wat betekend dat, wees iets duidelijker. Zeg dan , over 5 minuten, wees specifieker. En hou je vooral aan deze afspraak, kom het anders even melden dat het een andere tijd wordt, maar laat ze niet in het ongewisse.
Indien mogelijk bespreek van te voren hoe het verloop is. Bijvoorbeeld bij de opname in het AVL had ik specifiek gevraagd of ik bij mijn dochter kon blijven totdat de radioactieve stof werd toegediend, mij werd toen gezegd dat dit niet kon. Via you-tube vonden wij een filmpje wat er voorafgaand aan de opname zou gebeuren, een algemeen onderzoek door de verpleegkundige en een onderzoek door de arts. Dat gaf veel stress. Communiceren met mensen die je nog nooit hebt gezien en het ook nog alleen doen.
Tijdens de opname vroeg ik nogmaals om duidelijkheid en toen hoorden wij dat ik bij mijn dochter mocht blijven totdat de radioactieve stof werd toegediend. Een hele opluchting en vooraf betere duidelijkheid hierover had mijn dochter de dag ervoor en de ochtend minder stress opgeleverd en meer rust gegeven. Ondanks dat de rest ook nog ontzettend spannend zou zijn.
Slecht nieuws gesprekken: wees zeer duidelijk, wees specifiek, bespreek desnoods de details met de ouders/verzorgers. Maak ze niet onnodig ongerust.
Spreek van te voren af wat er gaat gebeuren, houd lichamelijk contact zo kort mogelijk, want de meeste autisten houden niet van lichamelijk contact.
Zeg ook nooit: ” als er wat is geef het maar aan”. Dat doen ze in het algemeen dus niet, hulp vragen is lastig en daarom vermijden ze dit ook liever. Je zou bijvoorbeeld met het stoplicht kunnen werken, de kleur groen is goed, met de kleur oranje zit je met een vraag maar die is niet meteen belangrijk en de kleur rood is alarm, stress en meteen hulp noodzakelijk. Dingen die voor niet autisten soms makkelijk te overzien zijn is voor autisten vaak lastig om hier overzicht in te kunnen krijgen.
Door de juiste vragen te stellen, ik noem het zelf de ui af te pellen, kom je vaak tot de kern, doe dit niet gehaast, geef ze de tijd om te antwoorden zodat je er weer op kunt doorvragen. Ik wee,t dit kost tijd, daarom was ik erg blij dat ik bij de opnames, buiten de PRRT quarantaine om, bij mijn dochter op de kamer kon slapen, om haar zo gerust te stellen dat ik altijd in de buurt ben om ingewikkelde zaken op te vangen.
En zo zijn er nog een legio aan mogelijkheden en variaties om mensen met autisme te benaderen. Om het nog ingewikkelder te maken is elke autist anders. Maar 1 ding hebben ze zeker gemeen en dat is de behoefte aan duidelijkheid. Eigenlijk is dit ook iets wat iedereen fijn vindt om te hebben.
Natuurlijk sta ik altijd open voor aanvullingen en suggesties, die kun je aangeven op het contactformulier van deze webpagina.